ScotNepal: स्वास्थ्यमन्त्री थापालाई मृत्यु कुरिरहेकी १९ वर्षे युवतीको पत्र
Loading...
स्वास्थ्यमन्त्री थापालाई मृत्यु कुरिरहेकी १९ वर्षे युवतीको पत्र

सन्ध्या शाही, जुम्ला

माननीय स्वास्थ्यमन्त्री, गगन थापाज्यू, नमस्कार ।


जुन दिन मलाई भक्तपुर क्यान्सर हस्पिटलले मृत्युको पुर्जा दिएर घरमा बसेर मृत्यु कुर्न भन्यो । त्यो दिन, मेरो यो उन्नाईस बर्षे कलिलो मनमा कत्रो पहिरो गयो होला ? त्यो कसैले अनुमान गर्न सक्दैन । एकछिन अघिसम्म देखिएको उज्यालो संसार एकाएक चुक घोप्ट्याएको अँध्यारोमा परिणत भयो । त्यसदिन निकै रोएँ। मसँग रुनु बाहेकको विकल्प नै थिएन । शब्दमा व्यक्त गर्न सक्दिनँ त्यो पीडा । रुनु, रुनु र रुनु बाहेक मसँग न त्यो दिन कुनै उपाय थियो न अहिले छ ।



मलाई हरेक मानिसलाई जस्तै बाँच्ने, खेल्ने, रमाउने, घुमन्ने अरू केके गर्ने रहर थिए । अनगिन्ती सपनाहरु थिए । जब क्यान्सर फोर्थ स्टेजमा पुगेको थाहा भयो । त्यही दिनदेखि जीवनमा रात परेको छ तर सपना देख्न नमिल्ने र नसकिने रात ।

निदाउँदा पनि देखिने सपना एउटै हो मृत्युको । भनिएको छ, म अबको पुगनपुग तीन महिना बाच्न सक्छु अरे। यो शब्द यस्तो तीर भएको छ कि जुन हरपल मेरो मुटु घोच्न आइपुग्छ।



माननीय मन्त्रीज्यू जीवनको आशा मारिसकेकी एउटी केटीले किन तपाईंलाई पत्र लेखीरहेकी छु भने तपाईंबाट केही आशा छ । यो देशको सिस्टम, यो देशको भुगोल र अन्य कारणले कसरी यो अवस्थामा पुगें भन्ने बताउँदै छु । जसले तपाईंलाई नीति बनाउन सहयोग पुग्ला । जसका कारण आगामी दिनमा म जस्तै कलिला युवतीहरुले १९ वर्षमै जीवनको आशा मार्नुपर्ने दिनको अन्त्य हुन सक्छ । यो गराउने ठाउँमा तपाईं हुनुहुन्छ ।



म अहिले विछ्यौनबाट त्यो दिन अर्थात् मेरो मरणको दिन कल्पिरहेकीे छु । साँच्चि त्यस दिन मेरा सारा आफन्त कसरी रोलान् । कति भक्कानिएलान् । म कल्पनै गर्न सक्दिनँ । मुख्य कुरा आफूले खाईनखाई यो उन्नाईस बर्षसम्म हुर्काउने मेरो बाआमाको मनमा कत्रो पहिरो जाला ?

मलाई हरेक मानिसलाई जस्तै बाँच्ने, खेल्ने, रमाउने, घुमन्ने अरू केके गर्ने रहर थिए । अनगिन्ती सपनाहरु थिए । जब क्यान्सर फोर्थ स्टेजमा पुगेको थाहा भयो । त्यही दिनदेखि जीवनमा रात परेको छ तर सपना देख्न नमिल्ने र नसकिने रात ।


छोरी ल्याब टेक्निसिएन बनेर धेरै भन्दा धेरैको रोग पहिचानमा सघाउली भन्ने आशा थियो । तर, म आफ्नै रोग ढिलो पहिचान भएका कारण जीवनसँगथ हार्दै गइरहेकी छु ।



उनीहरुको यो आशामा कत्रो बाढी पहिरो उर्लिएला त्यो दिन । उनिहरूलाई सम्झाउने मानिसहरूले के भनेर सम्झाउलान् ? सम्झिँदा पनि अत्यास लागिरहेको छ ।



म नेपालको अति दुर्गम भुगोल कर्णालीमा जन्मिएँ र हुर्कें । जहाँ अन्गिनती दुखहरू छन् । अभावहरू छन् । जुन दुःख र अभावले म जस्तालाई थप दुःख सिर्जना गरिदिन्छ । दुःखहरुसँग जित्न खोज्दा खोज्दै हारिदिन्छौं जिन्दगीको लडाइँ । मैलेजस्तै गरी धेरैले पर्खिनु पर्छ मृत्यु ।



बाँच्ने संभावना हुँदा हुँदै मृत्यु कुर्ने कर्णालीवासीको तथ्यांक निकाल्ने कसैले प्रयास गरेको छ ? यदि प्रयास गरेको थियो भने देखिन्थ्यो भयाबह चित्र । उपचार नपाएर मर्नु त अहिले पनि नियमित नियती हो त्यहाँका बासिन्दाको । त्यहाँ रोग पत्ता लगाउने उपाय छैन, शहरमा आएर उपचार गराउने सक्ने कर्णालीबासीको हैसियत छैन ।

जो दुईछाक खान त्यत्रा दुःखका पहाड फोडिरहेका हुन्छन् तिनीहरुले महंगो उपचार कसरी कल्पना गर्न सक्छन् । त्यसपछि निर्विकल्प मृत्यु रोज्नुपर्छ ।

निको नहुने अवस्थामा पत्ता लाग्यो मेरो रोग । तरपनि उपचारको आशा गर्यो परिवारले । बेच्यो ओत लाग्ने घर पनि । अहिले जुम्लाबाट चाबहिल आएर मेरै लागि डेरामा बसिरहेका छौं सपरिवार । खाउँ–खाउँ, लाउँ–लाउँ भन्ने उमेरकी सन्तानको मृत्यु कुर्नु जस्तो सकस यो दुनियाँमा अरु के हुन सक्ला मन्त्रीज्यू । तर, मेरो परिवार त्यही गरिरहेको छ अहिले जुन मलाई सम्झिँदा पनि अत्यास लाग्छ ।

कर्णाली जस्ता दुर्गम ठाउँमा जन्मिनुको दुःख कसैले केही न केही पाइरहेको छ । जस्तो कि म जब क्यान्सर रोगी भएँ।

मैले देखेका बेथितिहरूले गर्दा देशको माया छ र यो सिस्टमप्रति घृणा छ । हो म मृत्युअघि उपचारका क्रममा पाएका दुख हजुरलाई मर्नुअघि सुनाउन चाहन्छु । किनभने म जस्ता नागरिकले उपचारमा रहेका वेथितिका कारण कलिलैमा ज्यान गुमाउन नपरोस् ।
हातमा पलाएको खटिराको उपचार गर्न म शिक्षण अस्पताल महराजगञ्ज पुगेकी थिएँ, केही समय पहिले । कर्णालीमै ती खटिरा के हुन् र किन चाँडो उपचार गराउनुपर्छ भन्नेसम्मका अस्पताल हुँदा हुन् त मेरो बेलैमा रोग पहिचान हुन्थ्यो र उपचार हुन्थ्यो । तर, धेरैथोक मिलाएर काठमाडौं आइपुग्न समय लाग्यो । जुन दिन ती त क्यान्सरका लक्षण हुन् भन्ने थाहा भयो, त्यो दिन निकै ढिलो भइसकेको थियो । शिक्षण अस्पतालले हातका औंला काटेपछि क्यान्सर ठिक हुनसक्ने बतायो ।

किनभने हातको क्यान्सर दोस्रो स्टेजमा रहेछ । काटियो । तर, पेटमा पनि क्यान्सर भइसकेको भने निकै ढिलो गरी थाहा भयो, अन्तिम स्टेजमा पुगेपछि । यहाँनेर कहीँ न कहीँ उपचार प्रणालीको दोष छ कि भन्ने लाग्छ मलाई । त्यो तपाईं आफैं बुझ्नुहोला ।

अहिले म अनुभव गरिरहेकी छु, दुर्गम हर नागरिकका लागि कति पिडादायिक भुगोल रहेछ । जब मैले आफू बाँच्न हरेक व्यक्तिसँग आलापविलाप गरें, दुर्गम त मान्छेको सत्रु नै रहेछ भनेर बुझें । मैले अनुभव गरेका कुरामा धेरै सत्यता छ । त्यसैले तपाईंले मेरो मृत्युबारे जानकार गराउन लागिरहेको छु। अनि यो पत्र सकिनसकि लेखिरहेकी छु ।

मैले पाउनुपर्ने केमो लिइरहेकी छु । त्यसैले आफ्ना लागि मैले तपाईंसँग केही माग्नुछैन । जीवन नै त्याग्ने बखतमा पुगेकी म अरु के माग्न सक्छु र ?

तपाईंलाई यसकारण पत्र लेखिरहेकी छु कि मैले सानैदेखि तपाईको बारे सुनेको छु । तपार्इ बारे पढेको छु। तपाईं जस्ता अरू पनि धेरै मानिसहरू हुँदा हुन् त यो देशमा देश अर्कै हुन्थ्यो जस्तो लाग्छ । तपाईंले मलाई चिन्नुहुन्त तर मलाई भने तपाईं नजिकको जस्तो लाग्छ । त्यसैले चिठी लेखें, आफ्नै मृत्युको जानकारी दिन । जसले तपाईंलाई म जस्ता तपाईका देशभरि रहेका आफन्त जोगाउन सहयोग पुगोस् ।

मैले पाउनुपर्ने केमो लिइरहेकी छु । त्यसैले आफ्ना लागि मैले तपाईंसँग केही माग्नुछैन । जीवन नै त्याग्ने बखतमा पुगेकी म अरु के माग्न सक्छु र ?


माननीय मन्त्री ज्यू , म पनि यहि देशमा जन्मे। यही देशमा हुर्कें । जहाँ तपाईं पनि जन्मनु भो र हुर्कनु भो। तर तपाईंलाई एउटा कुरा सोध्न मन छ। तपाईंलाई एउटा कुरा सोध्न मन छ , तपाईं बिरामी हुँदा वा कोही बिरामी लिएर अस्पताल जाँदा कति माया पाउनु भयो ? सम्मान पाउनु भयो ? वा म जस्तै पाउनु भएन कि ? मैले त कत्ति पनि पाइनँ अस्पतालमा माया । कहीँ अनुभव गरिनँ, बिरामीलाई गरिने न्युनतम सम्मानको ।

मैले उपचारका क्रममा यति दुःख पाएँ कि अनुभव भयो म त यो देशको नागरिक नै होइन जस्तो । मेरो आँखाले कति हो कति बेथितिहरू देखेकी छु अस्पतालमा जुन बताउने हालतमा छैन म । सायद तपाईंलाई थाहा पनि होला त्यसैले भन्नुपर्दन। त्यो बेथितिको सिकार म पनि भएँ । र, सम्झे बेथितिहरूले म जस्ता अरू पनि दिनदिनै मरिरहेका होलान् । यी कुरा जानकारी गराउन मन लाग्यो र चिठी लेखिरहेको छु।

हुन त म एक दिन मर्ने नै थिएँ । फरक यत्ति हो, केही समय चाँडै मर्ने भएँ । मृत्यु कुरिरहेकी युवतीसँग कति दुःख छन् होला त्यो हजुरले महशुस गर्न सक्नुहुन्छ ।

म आफ्नो मृत्युअघि तपाईंलाई भेटेर किन यस्तो भइरहेको छ भनेर सोध्न चाहन्छु तर भेट कति संभव वा असंभव मैले बुझेकी छैन ।

भेटेर एउटै कुरा सोध्न मन छ, उपचार यस्तो लापरबाही किन हुन्छ हाम्रो देशमा ? यत्ति बुझेर मर्न चाहान्छु ।

माननीय मन्त्रीज्यू, म बाँचेर पनि देशको लागि के गर्न सक्थे होला र । तर म मर्ने पक्का भए पछि देशको हो वा आफ्नो खुब माया लागिरहेको छ।

मैले देखेका बेथितिहरूले गर्दा देशको माया छ र यो सिस्टमप्रति घृणा छ । हो म मृत्युअघि उपचारका क्रममा पाएका दुख हजुरलाई मर्नुअघि सुनाउन चाहन्छु । किनभने म जस्ता नागरिकले उपचारमा रहेका वेथितिका कारण कलिलैमा ज्यान गुमाउन नपरोस् ।



तपाईलाई मेरा धेरै कुराहरू भन्नुछ । जुन कुराहरू म चाहेर पनि यो पत्रमा लेख्न सक्दिनँ । भन्न सक्दिनँ । घाउ पनि दुखेर बढिरहेको छ। पिडाले मुटु काँपिरहेको छ। म यो भन्दा बढि लेख्न सकिनँ । कृपया सक्नु हुन्छ भने म मर्नु पहिले म हजुर सगँ सबै कुरा भन्ने समय पाउँ। सक्नु हुन्न भने यो काम चहि गरिदिनुहोला। देशका हर नागरिकलाई मृत्यु दिने बेथितिहरूको अन्त होस् । लापरबाहिले एक बर्ष पछि मर्ने नागरिक एक बर्ष अघि न मरोस् ।


सन्ध्या शाही जुम्ला
स्वास्थ्य खबरपत्रिका बाट साभार गरिएको ; २०७३ असोज ८ शनिबार,
-
Loading...
Recent Updates

Show Comments: OR

नेपाली भित्र रहेका रोचक भिडियो हरु !! एक चोटी हेरे पछी जाम जाम लाग्ने छ !!

About Us

Online News & Entertainment Nepali Online Portal : Nepal News, News from Nepal, Articles, Videos, Jokes Bizarre world, Life Style, Sports, Development, Video, Features, Business reviews and Many more ...










Search This Site

Our Team

Correspondent
Subish Adhikari (Kathmandu), Rabilal Paudel (Gulmi)

Country Representative
Ganesh Karki (Norway)
Tika Adhikari (UK) ,
Sunil Shrestha (Israel)

Media Editor
Tika Aadhikari


Founder
Tika Adhikari (UK)
44-7828905018

Total Pageviews

Contact Us - सम्पर्क


स्कटनेपाल मिडिया हाउस प्रा. लि. द्धारा सन्चालित
(ScotNepal Media House Pvt. Ltd.)
scotnepal.com
Maitidevi-33, Kathmandu, Nepal
Call: 9857025142
News Desk
Email: admin@scotnepal.com

Marketing
Email: admin@scotnepal.com

Google+ Followers